Amsterdam

Worden als Aaf


Getagd: , , , , .

Vanmorgen heb ik eens wat nagedacht en besloten dat ik meer wil gaan lijken op Aaf. Tenslotte, het leven is te leuk om zo degelijk te doen. Waar blijft m’n zelfrelativering? En ik had me voorgenomen meer blogs van de kleine dingen te maken. Over Amsterdam. Over het leven. En nu weet ik het zeker: meer dus van Aaf.

Aaf

Terwijl ik boodschappen doe bij de Liddl en XL Albert Heijn in de Maxis, raak ik ronduit in een gelukkige stemming. De winkel is groter en schoner, de terugweg is zonovergoten. Allemaal met dank aan Aaf. Sinds ik de nrc.next lees ontmoet ik haar dagelijks. Ze trekt dan lelijke of juist hele leuke gezichten tegen me. Voordat het echte wereldnieuws losbarst is daar Aaf. Voluit Aaf Brandt Corstius, maar ik stel voor het simpel te houden. Aaf kan iets wat ik ook wil kunnen. Nee, ik ben niet ongelukkig met mezelf, maar het kan nog gelukkiger zeg maar. En ik kan wel bij mezelf steeds aankomen met Jezus of Gandhi, maar je kunt ook gewoon relaxed eerst eens beginnen met Aaf. ‘Dat moet te doen zijn’, denk ik en ik voel me ontspannener dan ooit. Alleen al zo als ze dagelijks anders naar me kijkt. Zoiets voelt ze aan! ‘Bekijk het leven vandaag nu eens van deze kant’, lijkt ze te willen zeggen. Rimpelneusje, so cute, maar ook vuisten: ‘ik kan het leven aan’. Kijk daar raak ik door geëmpowered.

In me woedt intussen een groot gevecht. Ik ben geneigd alles te onderzoeken over Aaf, haar carrière, een overzicht van haar publicaties. Niet dat ik er iets van weet, maar het staat wel zo degelijk. Maar ik houd me in. Aaf zou het ook niet doen. Ik stel me voor dat ik meer zo door Amsterdam ga fietsen zoals ik in gedachten haar het zie doen. Ooit komen we elkaar tegen, een fascinerende gedachte.
Dagelijks van die kleine voorvallen bij de kassa. Amsterdam is al mooi, maar door de ogen van Aaf is het overzichtelijker, knusser. Net als elke zichzelf respecterende media-icoon woont Aaf ook in Amsterdam. Net als ik. Precies ook de reden om er nooit meer weg te gaan. Zelfs in Hilversum beginnen ze het door te krijgen. Pauw en Witteman zitten hier al elke avond, gevolgd door DWDD. Wat is heerlijker als je gaat lunchen in Plancius tegenover Artis en Matthijs van Nieuwkerk zit twee tafeltjes verder? In Amsterdam hoef ik niet zelf iemand te zijn. Daar zorgt Aaf voor en al die andere namen. Zo zorgen we hier voor elkaar. Je hoeft het niet alleen te doen. Jort Kelder die bij Dauphine binnen komt met zo’n houding: ‘ik ben ook maar een hele gewone jongen’. Handen in de zakken, hoog water. En zo voel ik me dan ook. Zoiets werkt direct, met blijvend effect. Amsterdam is heerlijk.

O ja, over Aaf. Ze heeft koorts. En wil een netbook kopen. Gister las ik het. Ons mooie moment van de dag werd even verstoord. Ze begon op mij te lijken: winkel in, winkel uit, en niet kunnen kiezen. Die kant moeten we niet uit. Het mooie van Aaf is dan weer dat ze het kwijt aan de koorts. Bij haar gaat zoiets dus weer over. Gelukkig maar, dat geeft mij hoop. En ik hoop stilletjes dat ze dit domme idee laat schieten, want zij heeft best geld voor een MacBook Air. Ik niet. En dat is nou wat ik zo bewonder in haar. Zij schrijft gewoon over haar mislukte ontbijt, haar sportprestaties (beroerd geloof ik) en verhuizen. Ik schrijf me rot aan diepzinnige pogingen. Maar haar stukjes worden betaald. Kijk, die kant wil op. Ik kan nog zo veel leren.
Tijd voor koffie. Ik heb ineens behoefte aan hele sterke, met opgeklopte melk.
Het valt nog niet mee.