Amsterdam, Geloven & Leven, Geloven & Spiritualiteit

God op de Zuidas


Getagd: , , , , , , .

Het is alweer even geleden dat ik een vriend van me ophaalde bij het WTC. Voordat we in de auto sprongen liepen we nog even rond en lunchten we in de stralende zon op een van de terrasjes die de Zuidas rijk is. Tussen de krijtstreeppakken en zijden Prochownick stropdassen. Het zinderde om me heen, maar ook binnenin mij. De ruimte, de dynamische hectiek hadden een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Juist op zulke momenten krijg ik dromen over God enzo. “God.., kan dat hier?” “Wat zou er gebeuren als…?”, vroeg ik me hardop af. M’n derde blog in m’n serie over God & de Euro. Nu vooral mijn droom

ABN-Amro aan de Zuidas

Op dat moment was ik zelf werkzaam als pionier op het vlak van christelijk geloof onder young professionals in Amsterdam Centrum. De sprong naar deze wereld van professionals in het zakencentrum van Nederland was niet zo groot. Intussen is er een tijd verstreken, de Kredietcrisis is intussen geen theorie meer. De ambitieuze bouwplannen voor de Zuidas zijn voorlopig afgeblazen. Maar met dat ik dat nieuws las, was er meer. Die lunch van toen, in de zon kwam me onlangs weer scherp op het netvlies. In Trouw viel m’n oog op een paar artikelen, waaruit ik opmaak dat meer mensen deze droom hebben en er zelfs al werk van gemaakt hebben. God lijkt weer terug op de Zuidas. Hij zou te vinden zijn in De Blauwe Engel aan de cappucino en het bier, maar ook in de stiltekapel in de Thomaskerk, een steenworpsafstand verderop.

Een gelikte website toont dat er weer gedaan wordt aan zingeving aan de Zuidas. De motor achter de stichting Zingeving op de Zuidas is de predikant van de Thomaskerk, Ad van Nieuwpoort. Hij zag de Zuidas letterlijk ‘opkomen’ en daarmee ook de grens van de menselijke maat verrijzen. Wat ik zo lees van hem is het iemand die zich verworteld voelt in ‘oerteksten’ van de bijbel en tegelijk verwant met de young professionals rond Bright City.

Nog spannender wordt het in mijn ogen als mij zo snel twee dingen opvallen. Het eerste is de figuur van Ruben van Zwieten, 25 jaar en good-looking. Deze headhunter met eigen kantoor in de grachtengordel is predikant-in-opleiding en verbonden aan de Thomaskerk. In zijn persoon zie ik twee werelden samenkomen die niet vanzelfsprekend bij elkaar passen. Hij is zich dat bewust en brengt onder woorden dat niet iedereen met een bijbel de Zuidas moet opgaan. Juist hier ligt de uitdaging in mijn ogen. We komen uit een tijd dat mensen geacht werden naar de kerk te komen, en kerk is dan een gebouw met een daaraan verbonden instituut. Ik denk dat we in kerkelijk Nederland nog lang niet kunnen overzien in welke mate en op welke manier de kerk op dit punt gefaald heeft in de laatste decennia. Intussen is het leven wel verder gegaan en hebben mensen hun weg gezocht en gevonden. De Zuidas is zo’n plek waar je je dromen kunt vervullen. Met ‘je hoofd in de wolken en de stad aan je voeten’ kun je je internationaal ontwikkelen en the sky is the limit. Maar waar zit intussen geloof en kerk? Op een bankje in het park of in de veilige vinexwijk met jonge gezinnen? Ook niet verkeerd, maar ik droom van een werking van christelijke spiritualiteit die juist z’n waarde bewijst op plekken van vernieuwing en menselijke ambities. Op plekken waar niets vanzelfsprekend is.

Ruben van ZwietenHet is grappig, dat is het tweede wat me opvalt, de kerk lijkt hier de eerste stappen te zetten om zelf in de benen te komen. Iemand met de achtergrond als Ruben van Zwieten is niet het klassieke predikantsprofiel. En er is een stichting opgericht: nieuwe vormen om een visie vorm te geven. Tegelijk een verbinding met een bestaande kerk die aan de rand van de Zuidas staat. Wat mij hier inspireert is de verschuiving van vaste vormen naar nieuwe wegen zoeken. Ik ga graag een kijkje nemen om dit zelf te zien en ervaren.

Als ik nu zoek in mezelf wat me zo bezighoudt is dat toch wat theologen contextualisatie noemen: hoe kun je doen aan zingeving vanuit christelijk geloof in een seculiere omgeving. Het vraagt allereerst veel van jezelf als gelovige. Dat je zelf zoekt bijvoorbeeld. Ik kan zelf niet vanuit een bastion van zekerheden geloven en daarmee anderen inspireren en begrijpen die op zoek zijn en meer ‘vloeibare’ vormen kennen, randen van onzekerheid en een post-christelijk referentiekader. Het vraagt ook dat christenen uit elke vorm van bastion-denken stappen, uit een ‘tegenover’ ten opzichte van je omgeving en de ander. Jezus heeft ooit iets geroepen over ‘zout’ zijn enzo. Zout is ontegenzeggelijk vies en goor om het puur in je mond te doen, het vraagt erom met mate (tja… sorry gelovigen) verdeeld te worden in het grote geheel. En dan gebeurt het. Effect is all over the place.

Zuidas vanuit de lucht gezienDe Zuidas is een van die plekken die uitdrukkelijk het christelijk geloof uitdaagt. Om terug te gaan naar de basis, naar de essentie. Om te laten zien hoe spiritualiteit werkelijk een cultuur en wijze van mens-zijn kan beïnvloeden. Hoe je met dat geloof niet minder voluit participeert in die wereld van bedrijven, internationale handel en financiën. Het is te makkelijk en ook moralistisch om te denken dat de Kredietcrisis mensen op de Zuidas nu wel op de knieën zal brengen. Diepe spiritualiteit heeft veel meer te bieden dan een bezinningsmoment tijdens een financiele crisis. Bovendien zit die crisis dieper en is het niet minder aanwezig buiten de zo besproken Zuidas. Het is de uitdaging die ik voel van m’n eigen hart, van mens zijn vanuit een ziel die God zoekt. Een ziel die zich laat genezen in een lang proces van groei en menswording in heelheid.

Als ik over de A10 langs over de Zuidas rijdt moet ik altijd opletten op tijd weer voor me op de weg te kijken. De hoge torens van glas en steen zijn immense spiegels die me inspireren. Ze vertonen trots en grootsheid. Maar alleen glas en steen zijn gapende leegtes als het niet gevuld wordt met iets dat dieper gaat.

Als ook God op de Zuidas werkt, is dit meer dan ooit the place to be.