Mijn werk

Los van de wereld (even dan)


Getagd: , , .

Ik heb er al wat spijt van. Ik bedoel dat ik wel eens jaloers ben op Aaf Brandt Corstius. Dat ze zoveel kleine onnozele en toch leuke dingen meemaakt. Een soort bron van soaps, waar Aaf is, daar gebeurt wel iets dat je mondhoeken doet krullen. Ik kan tien keer op dezelfde plek voorbij komen en er zit geen column in.

Maar nu is alles anders. Ook mijn leven wordt nu oppervlakkig en daardoor bijzonder boeiend. Alles valt in sterke verhalen te vatten. Meer zit er niet onder, het gebeurt zoals het gebeurt. Veel ding-dingen. Feitjes en frutsels. Ik ben verhuisd bijvoorbeeld. Naar de Suburb Diemen-Zuid. Ik doe dat -Zuid erbij, om het nog wat te laten lijken, maar ook omdat iedereen dan roept: “oh, dan woon je bij Lange Frans!”. Ja, dat maakt het een stuk dragelijkers, thanks Frans. Zonder jou woonde ik gewoon tussen de rode bakstenen jaren ’80 huizen en dito woonerfjes. Geen Amsterdammertjes meer om op te schelden (ik zet er wel eentje in de voortuin, lekker!). Wel tientallen houten paaltjes van de Gamma waar je je auto tussen mag parkeren, anders rijdt je de tientallen kinderen omver die Diemen-Zuid rijk is. Mijn kids zie ik sinds afgelopen week dus niet meer. Opvoeden hoeft ook niet meer, want ze worden vol-automatisch op straat gevormd door de geboortegolf die Amsterdam de afgelopen 10 jaar uitgestoten heeft. Heerlijk, een gezinnetje in Diemen-Zuid, net als al die anderen.

TwitterO ja, de soap. Wel de tweede nacht was er ineens die inbreker. Ik sliep en hij heeft dat maar zo gelaten. Hij klom met zijn blijkbaar dunne lijf door het klapraampje en pikte onze paspoorten (prettige reis) en wat erger is: mijn unieke iPone. Weg bereikbaarheid. Een stilte op Twitter, geen routeplanner meer, geen… enz. Zo’n man denkt niet even na over al die persoonlijke applicaties die een iPhone bezitter z’n veiligheid, comfort-zone en persoonlijke zekerheid biedt. Het moest verboden worden. Vooral dat je de volgende dag bij het wakker worden de openstaande laatjes nog uren moet open laten voor sporenonderzoek. Maar na uren geen CSI-team, gewoon twee gezellige agenten die een berg papierwerk gefrabriceerd hebben en nee, er waren amper sporen.

Ja, het leven is beschijfbaar geworden. Ook met dank aan KPN die vijf dagen internetplusbellen verstek liet gaan. Dat betekent niet bellen en niet internetten, maar m’n mobiel was ook al… dat had ik al verteld. Je snapt dat ik als mens helemaal tot rust kom momenteel. Ik klus wat (kom driemaal daags bij de Gamma en de kassiere begint familiaal te doen) en sinds twee uur heb ik internet. Nu nog een andere iPhone.

Maar ja, waarom ben ik niet tevreden met al die stilte, denk ik dan weer… Gewoon weer terug naar het pure feitelijke fysieke leven en de ding-dingen en andere dingesen.
Vanmiddag ging de voordeurbel en stond een man van een vriendin van m’n vrouw voor de deur en vroeg of ik m’n vrouw van haar werk wilde halen met de auto. Geweldig toch? Zo fysiek, zo persoonlijk! Omdat Alienke mij niet kon bellen. Welkom in Diemen-Zuid, hier doen we alles met de hand. Een ontroerend moment, waarin de wereld even 20 jaar terugdraaide. Heel even dan.

Zo zou ik nog heel lang kunnen doorgaan. En dan heb ik het alleen nog maar over de laatste paar dagen.
Nee ik ga er niet een hele serie columns aan wijden, ik ben zo eenzijdig om gewoon te zorgen dat het leven weer snel wordt zoals het was. Ietsje minder soap. Ietsje meer ziel, wat minder oppervlakte dan maar weer.