Geloven & Spiritualiteit

Jezus


Getagd: , , , , , , .


Er zijn weinig momenten die meer verbazen voor gelovig en niet gelovig als Goede Vrijdag. Het heeft iets van de huidige opwinding rond CERN en de zoektocht naar het Higgs-deeltje. Zoeken naar het onzichtbare. Iets dat gewicht geeft, massa, een dimensie toevoegt en tegelijk nog niet te pakken. Met dat verschil dat deze zoektocht al 2000 jaar duurt. Mogelijk wordt het Higgs-deeltje binnenkort gevonden ofwel voorgoed voor onzin verklaard. Goede Vrijdag en het stervensdrama van Jezus Christus begin jaren ’30 van onze jaartelling blijft zijn mysterie behouden.

Is dat het aantrekkelijke? Precies het punt waarom je ook het zo makkelijk kunt wegwuiven: irrationeel, ongrijpbaar? Is het een diepere resonantie met het mysterie, de hang naar iets groters dan onszelf? Heeft C.S. Lewis gelijk gehad toen hij beweerde er een diep menselijk ‘weten’ is ten aanzien van God en het eeuwige? Zoals dat een eend bij geboorte al diep van binnen weet dat ie bij water hoort, zonder dat het net uit het ei ook maar iets van water kent en al ervaren heeft? Het loopt naar de waterkant en zwemt en weet zich thuis. Komen mensen thuis op een moment als Goede Vrijdag? In dat geval gebeurt er iets hier en nu, in plaats van alleen daar en toen. Is dat wat we ergens weten, wat ergens ons diepste verlangen raakt. Is het om met de anglicaanse nieuwtestamenticus N.T. Wright te spreken the echo of a voice die we horen?

In het donker van het lijdensverhaal gebeuren dingen met jezelf die moeilijk te grijpen zijn. Sentiment kan niet de verklaring zijn voor dit dramatische dat iets in ons doet resoneren. Eeuwenlang leverde dit diepgaande beïnvloeding op van massa’s mensen. Boeken liggen opgestapeld over de dood van Jezus. En mensen zoeken de stilte en zijn opnieuw geraakt door het grootste mysterie dat de spil is van het hele christelijke geloof. Geen verhaal is zo sober maar dramatisch, zo persoonlijk maar niet sentimenteel, zo getuigend van diepe menselijkheid en tegelijk zo vol van mysterieuze goddelijkheid. Nergens resoneert zozeer mijn eigen lijden, pijn, twijfel en worsteling mee en tegelijk is het immens groter.

Hoe kun je geloven in een God die het Begin is en de Eeuwige en daar tegelijk zijn goddelijke Zoon laat sterven. Een God die zich daarmee identificeert met lijden en dood en wel erg menselijk ons op de huid komt? Bij alle vragen, bij elke oprisping van scepsis wordt het op de een of andere manier één dag per jaar toch stil. Zoals bij een ernstig ongeluk we onze hand voor de mond slaan en even niets te zeggen hebben. De stilte voordat de discussie en het onderzoek over oorzaken en verbanden losbarst. En mirakuleus genoeg herhaalt zich dat moment in onze wereld, zelfs bijna 2000 jaar na dato. Misschien wel omdat we voelen dat we er niet los van zijn. Het niet puur een feitelijk gebeuren is van toen. Omdat het sindsdien nooit meer gestopt is z’n schaduw te werpen, mensen onbegrijpelijkerwijs er bescherming in zochten en bleken te vinden. De troost en de impact onze cultuuruitingen gevormd heeft, onze taal beïnvloedt en nog steeds onze ziel beroert.

Het mysterie zet zich voort waar mensen dit spoor volgen.
Het spoor is daar waar ik me niet bij voorbaat afsluit voor het mysterie.
Het mysterie van dure genade, van kostbare goddelijke liefde.
Het mysterie van hervonden thuiskomst bij de God van wie ik me zo vervreemd heb.
Het mysterie van m’n eigen ziel in de omhelzing van de Vader.
In uw handen leg ik mijn geest.