Geloven & Leven, Geloven & Spiritualiteit

Zoekende zielen tussen bits en bytes


Getagd: , , , , , , , , .

Het is lang stil geweest hier. Een geplande serie strandde halverwege, misschien wel omdat het thema van fundamentalisme even te ver af kwam te staan van mijn eigen zoektocht. En van mijn verlangen naar stilte. Het is voor mij dan ook onverwacht om weer een blog te schrijven, juist met als aanleiding de stilte die Boele Ytsma aankondigt. Hij trekt zich terug van internet. De internetdominee, geen internet meer en geen dominee. Geen kerk als ik hem goed begrijp. Een gevoel van fragmentatie. “Mijn ziel is verspreid tussen duizenden bits en bytes” schrijft hij in zijn afscheidsblog. En zelfs een landelijke krant als het ND maakt melding van deze opmerkelijke stap.

Ook voor mij was Boele iemand die voorop ging in de blogsfeer en twitter, ook mij kreeg hij zover een account aan te maken op ‘Zoekend Geloven’, later Tochtgenoten. Op mijn bureau ligt al weer even zijn nieuwste boek waar ik voorzichtig in begonnen ben. Grootste probleem: gebrek aan tijd, misschien vooral aan concentratie. Is mijn ziel ook teveel onrustig door internet en iPhone om nog rustig te lezen? Kortom, ik herken dingen die Boele schrijft en ze raken me op meer manieren dan ik nu kan benoemen. Onze eerste ontmoeting langs de snelweg bij Hilversum kwam tot stand via Twitter. Nooit eerder hadden we elkaar gezien en meegemaakt. Juist via de nieuwe media werd hij een tochtgenoot, een medezoeker en iemand met wie ik me verbonden ben gaan voelen. Juist bij Boele was dat leerzaam en spannend voor me, omdat ik ook verschillen in benadering zag, en toch de verbondenheid niet in gevaar zag komen. En die verbinding was zeker niet een virtuele. Ik hoop dit najaar meer dan eens aan te haken bij zijn boek Authentiek.

Ik herken het thema van de stilte, het verlangen en het zoeken bij Boele. En niet minder dat soms in heftige combinatie met onrust en moeheid. Tegelijk mijmer ik wat over zijn worsteling rond de kerk, het instituut of zo je wilt de ‘georganiseerde religie’. Boele uitte dat zichtbaar in zijn verhouding tot de EO. Kritisch, emotioneel, soms haarscherp in z’n analyse. Maar dan ook toch ineens een klus bij de EO, aan tafel bij Knevel en Van den Brink, en uiteindelijk dan toch niet die vaste baan. Het verhaal van Boele gaat over meer als ik zijn afscheidsblog lees. Het gaat ook over de manier van geloven en de vraag of dat binnen de kerk wel lukt voor hem. Mij raakt de volgende passage erg diep:

Ik was weggelopen uit de kring van kerk en christendom, maar teruggeroepen om mijn verhaal te vertellen. En ik heb dat gedaan. Van harte en met volle overgave. Ik heb mij omgedraaid en ben zelfs weer een stuk teruggelopen. Zei ik niet dat ik ‘terug’ was? Ik voel dat letterlijk zo: ik ben terug daar waar ik eerder afscheid nam.

Maar ik ging niet terug om er te blijven, ik ging terug om mijn verhaal te vertellen. Niet meer en niet minder. Dat was goed. Maar nu ik dat verhaal verteld heb (in 750 blogs, 50 preken en 2 boeken), is het tijd mijn weg te vervolgen. En zoveel is mij duidelijk: die weg ligt niet meer in de kerk. Ik heb het geprobeerd, ik heb geloofd in een persoonlijke missie, ik heb het gewild en gewenst… maar mijn conclusie kan geen andere zijn dan deze: mijn weg leidt mij eruit.

Deze zinnen lees ik kort nadat ik me probeerde te verdiepen in het verhaal van Anne Rice die internationaal de pers haalde door zich niet langer christen te willen noemen. Ook zij gelooft nog steeds, en haar website vermeldt veel goeds. Maar in de kerk zittend voelt ze meer afstand naar geloven en God dan ooit. Ze knapt af op het falen van de kerk en kiest voor gelovend leven buiten die verouderde muren.
Terug naar Boele, hij snakt naar het ‘lege midden’ en zoekt de ‘verdwenen God’. Aan het slot van zijn boek zegt hij hier rake dingen over. Heeft de kerk teveel zelf een god gefabriceerd? Hanteerbaar in regels en tradities, opgesloten in eindeloze discussies en irrelevantie? Gaat de crisis dieper dan de vorm? De vraag houdt me bezig of echte Godzoekers meer de kerk verlaten dan dat ze God vinden in de kerk. Ik weet het niet, maar rustig ben ik er niet onder.

Zelf denk ik dat Christus Jezus meer degene is die het lege midden moet vullen. Maar dan anders. En met nieuwe en vooral vernieuwende gevolgen voor onze manier van geloven. Ik ben benieuwd wat Authentiek me hierin gaat bieden. En ik wil Boele danken voor veel. En ik wens hem zegen in de stilte. Verbondenheid na de verdwijning van God. Authentiek geloven en mens zijn. En hoe de weg ook gaat, digitaal en in het leven: ik voel me zeer verbonden met deze Godzoeker. Ook ik zal blijven zoeken tussen de bits en bytes naar adem voor m’n ziel. Tochtgenoten met velen.