Amsterdam, Mijn werk

Een gewone zondag


Getagd: , , , , .

Sommige dingen zijn te gewoon om op te schrijven, en daarom doe ik het toch maar een keer. Ik weet niet hoe gewoon deze zondag wel niet was. Ergens niet, ergens juist weer wel. Dingen vielen samen vandaag, van het mooie weer na dagen regen tot de tiramisu ’s avonds bij het eten. Heerlijke dag. Met een flits naar jaren terug voelt het tegelijk als alles behalve gewoon. Oké, gewoontjes is het niet, maar normaal lijkt het wel te zijn geworden. Een stukje proza over een gewone zondag in Amsterdam.

Het was onder de croissantjes bij het ontbijt dat ik ontdek dat mijn fiets nog in Zuid staat. Door de regen had ik de metro naar huis genomen en uitgerekend vandaag blijkt de Amsterdam Marathon 2010 te zijn. Gevolg is dat het centrum niet normaal bereikbaar is met de auto. We besluiten op de metro te stappen bij gebrek aan voldoende fietsen. Gezellig is dat. Op de heenweg nog rustig terwijl anderen nog uitslapen, lopen wij rond 10 uur over het Weesperplein richting Amstelkerk. Het belooft mooi weer te worden. Last minute komen we de kerk binnen, maar zo’n vaart loopt het daar niet. Meer mensen zijn laat of niet aanwezig: blijven steken met hun auto of toch maar een andere bestemming gekozen voor deze zondagmorgen.

In navolging van anderen blijven we na de dienst met een groepje nahangen op het terras van Nel aan het Amstelveld. Net als in de hoogtijdagen van de Katholieke kerk zit het café aan de kerk vast en is die stap blijkbaar niet zo groot. Toch begint de zondag hier wat andere trekjes te vertonen dan in mijn jeugdjaren. In die tijd bevond ik mij lichtjaren verwijderd van zelfs maar de gedachte en ontdekte ik pas later hoe dit voor de Katholieke zuiderburen al een vertrouwd tafereel was. En zoals we eerder al in Amsterdam zelf ontdekt hadden met Stroom Amsterdam in Kriterion, zo bleek het nog steeds te werken: geweldig leuke gesprekken. En ja, ook uitgebreid over de preek van die ochtend. En dan gewoon doorpraten waar het verhaal gestopt is, persoonlijk kijken wat je raakt en wat het oproept. Nippend aan je cappucino, terwijl de jongens op het Amstelveld hun zondags potje voetbal speelden met wildvreemde kinderen uit de binnenstad. Totdat ze ontdekten waar wij uithingen en ze een colaatje wisten te scoren (nee niet mijn idee, foei cola, hoe bedenk je het). En dat op een gewone zondagmorgen (die meer richting de middag geschoven was intussen).

Teruglopend naar de metro schieten we wat fotootjes met de iPhone, en genieten we van de intussen volgelopen terrasjes en straten. Een brug verderop gaat de marathon aan ons voorbij. Letterlijk en figuurlijk, al scheelt het niet veel. Verschillende bekenden lopen mee, en meer dan een meldt die middag z’n ervaringen op Twitter. Ook al zo gewoon geworden om op die manier elkaar toch in het oog te hebben en even mee te genieten.

Als we ’s avonds aan tafel zitten danken de kinderen om de beurt voor de dag en komt alles weer voorbij. De kerk en de marathon. Maar ook het kind van 1 jaar dat die dag verongelukt door een taxi. Een dramatisch verhaal, gewoon als nieuws binnengedrongen via NU.nl, maar toch maakt het ook een moment deel uit van je leven. En onze goede God krijgt het te horen uit kindermonden die gewoon vertellen wat ze geraakt heeft. Een ander rijtje dan ik 30 jaar naar de hemel zond, maar niet minder echt. En niet minder gewoon. En toch zo chaotisch anders. Dingen vallen samen die ooit verschillende werelden waren in meerdere opzichten. Ook dat is leven anno nu, ook dat is zondag.

Is dit zoveel anders dan elders in het land? Is de stad dichterbij christenen gekomen en andersom of is dat alleen mijn levensloop toevallig? Gelovigen die na de kerk de marathon lopen, anderen die zich mengen op terrasjes, maar ook met het zelfde gemak naar huis gaan met elkaar om over geloof te praten en te bidden. Op Twitter komt het allemaal met grote vaart voorbij: impressies van kerkdiensten en mooie boswandelingen. Even heb ik spijt dat ik niet net als anderen me verzameld heb bij het eindpunt van de marathon voor nog meer gezelligheid. Maar thuis is de koffie oneindig lekker en mis ik alleen nog maar dat deze dag niet wat langer kon duren.

Morgen is het maandag en meng ik me weer onder de stroom mensen op weg naar hun werk. Misschien verandert er wel veel als ik terugdenk aan zondagen uit mijn jeugd. Maar in ieder geval voelt het bijzonder rustgevend dat die oase van rust, God, kerk en op adem komen niet los staat van de stad waar ik voor gekozen heb om er te leven en in te werken.

Het begin is er.
Hoe het deze week begon met een gewone zondag.