Geloven & Leven

De kerk die aanraakt en omhelst


Getagd: , , , , , , .

Terwijl ik dit in de lobby van het hotel schrijf lopen de deelnemers in groepen weg. Vliegen, rijden, treinen of nog een middagje shoppen in Berlijn. Wat was het laatste dat we hier meegemaakt hebben? Misschien wel dit: kort en krachtig nog met elkaar stilstaan bij een kerk die mensen omarmt en aanraakt. En ik merk dat het overkomt op de mensen die het meemaakten. Er waren op dit punt twee momenten vanmorgen in de laatste sessie die elkaar precies aanvulden.

Tim Keller hield zijn derde verhaal. Een verhaal dat ik vaker gehoord heb van hem en dat hij beschreven heeft in intussen twee boeken. Maar het verhaal is een scherp verhaal omdat het eindigt met de stelling dat dit door nog zo weinig kerken gezien en gedaan wordt. Het gaat over de holistische kerk. Een kerk waar woorden zijn die kracht hebben en inhoud, maar ook waar daden zijn van liefde, zorg en barmhartigheid. Het kan zo cliché klinken, maar het is iets vergaands. Keller benadrukte meermalen hoe belangrijk dit is voor een kerk die daadwerkelijk (!) impact wil hebben op z’n omgeving. Een kerk die alleen spreekt kan zeer inspireren, maar een kerk die niet ook in de praktijk het laat zien en ervaren mist de boot uiteindelijk.

Twee misverstanden: 1. het mag niet alleen om gerechtigheid gaan in de zin dat de mensen die je helpt met diaconale projecten en praktische hulp meer moeten doen dan het ontvangen. Geloof? Dank? Keller: verwacht niets terug. Maar dan ook niets. Geef om te geven. Wees goed om goed te zijn. Punt. Dat is verhelderend: geen enkele vorm van transactie, waarbij er een geven en nemen is. Het tweede misverstand: het hele evangelie is samen te vatten in daden van liefde. Het gaat om liefde, dus hoef je niets erbij te zeggen. Fout, zegt Keller. Want we hebben niet alleen een lichaam, maar ook een ziel. En het evangelie raakt beide, het is holistisch. Dus laat ook het evangelie klinken, het verhaal van Jezus en Gods liefde is onvervangbaar. Het kan net zonder daden, maar vervang het ook niet door alleen daden.

Volgens mij snijdt dit naar twee kanten. Als ik om me heen kijk zie ik wel eens een boedelscheiding. Kerken die megagoed zijn in diaconaat maar niet veel boodschap hebben. En kerken met een geweldige boodschap die volledig opgaan in hun hoofd en in woorden. De opmerkingen van Keller doen mij verlangen naar vormen van kerkzijn waarin zeggen en doen, luisteren, spreken en delen, liefde en praktijk, leren en leven samen gaan. Eat pray love.

Vervolgens gebeurde er iets. Het was Siebrand Wierda die in de afsluiting van de conferentie voorging in gebed. Maar al snel stopte zijn woordenstroom. Hij vroeg de groepen uit steden en landen te gaan staan. Groep voor groep. Omgeven door de mensen eromheen die de handen oplegden. Uit Moskou was één persoon, Dimitri. Op zo’n moment wordt een zaal van 500 mensen stil en voel je dat er iets gebeurd als zijn gebed gelezen wordt voor Rusland en je samen afsluit met: ‘let your kingdom come’. Het is een moment waarop we elkaar aanraken en bij God brengen. De Fransen, de Finnen, de Engelsen, enzo voort. Het duurde een tijdje, maar geen moment was het saai, want er gebeurde wat. Mensen uit verschillende denominaties die een groep zegende. Kostbaar moment.

Het is zo’n moment waarop je beseft dat geloof meer is dan woorden, liederen en dat je ook met je lijf aan elkaar verbonden bent omdat je aan God verbonden bent.
Een moment dat het verlangen wakker houdt om mensen te zegenen om je heen, een stad te omhelzen en er gewoon te zijn met wie je bent en vooral met wie God is.

En nu op naar het vliegveld. Terug naar Amsterdam. Benieuwd naar het vervolg in Nederland, met Nederland Zoekt, met andere netwerken, met pioniers en met God.