Geloven & Leven

De jongen die van regen hield


In 2009 schreef ik een blog over Gerard Kelly die toen vertrok bij CrossRoads international church in Amsterdam. Als ik dat nu teruglees ben ik blij dat ik het toen woorden heb gegeven. Kelly is een begenadigd spreker met het hart van een artiest. Diezelfde Gerard Kelly lag al een tijdje bij ons thuis in de vorm van zijn eerste roman: De jongen die van regen hield. Wie het boek open doet komt terecht in de wereld van Kelly en misschien daarom wel vooral in z’n eigen wereld: hectisch, moeilijk samen te vatten, gelaagd, complex en tegelijk met een onophoudelijke drang naar verdieping, naar vragen en zoeken. Wie van boeken houdt waarin geloof expliciet een rol speelt, krijgt hier de uitdaging om dat tegen te komen in een vorm die niets afdoet aan wat ik net beschreef. Ook hier geen keurig afgepaald geheel, laat staan een prekerig onderdeel. Dat maakt het boek in mijn ogen vooral geschikt voor de postmoderne lezer die wel graag wil uitstappen in een boek dat je meesleept, maar niet vies is van een spiegel van de wereld waar je zelf in ademt en zelf in zoekt.

Hoofdingrediënten klinken samengevat wat riskant: een predikantsechtpaar en een zoon die de hoofdpersoon is van het verhaal. Een verhaal dat je meeneemt in de denkwereld van een puber en in een schurend huwelijk dat geleden heeft onder het gewicht en de eenzijdigheid van een kerkelijk leven. Mooi citaat uit de mond van Fiona (nou ja, uit haar gedachten opgetekend) over haar man (210):

Wanneer was hij de curator van zijn eigen religieuze museum geworden, een grafverzorger op het kerkhof van het geloof?

Daarmee zit je in één zin midden in een van de lijnen in dit boek: godsbeelden. Een geliefd thema van Kelly… en van mezelf. Het bevestigt me weer hoezeer er altijd beelden ontstaan, verschuiven en bewegen als je ook maar iets (niet) gelooft van God. Opmerkelijk genoeg speelt Kelly veel met de zee in relatie tot God en zijn grootsheid.

Ik heb Alienke gevraagd wat het boek met haar deed. Zij leest veel meer romans dan ik en is de werkelijke ghostwriter achter deze blog. Een citaat uit haar aantekeningen:

Tijdens het  lezen van het boek wil je drie dingen:

Het zo snel mogelijk uit hebben.  Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal en kan bijna niet stoppen met lezen. Er komen veel verschillende elementen in het verhaal naar voren, zodat je lang blijft gissen wat nou precies de clou is of wordt. Dus doorlezen maar…

Verder wil ik weer een keer naar het van Gogh museum bezoeken en dan op zoek gaan naar de schilderijen, die in het boek beschreven staan. En op mijn verlanglijst van mooie plekjes is Portify toegevoegd. Dit dorpje staat centraal het boek en het blijkt echt te bestaan. Via Googlemaps kom je achter van alles.  Het is nog lastig om het cafeetje Café du Port van Thierry te vinden. Maar het lijkt me geweldig om een keertje daar een Petit Crême te drinken en dan  natuurlijk ook de schilderijen te gaan bekijken die ernaast aanwezig zijn.

Wat mij opnieuw raakt is dat Kelly speelt met dynamiek: van een hectiek en veelheid aan thema’s tot de lege stilte van het strand. Fiona die worstelt als ‘vrouw van’ en ‘moeder van’ en de stap zet om met haar zoon van Engeland naar Frankrijk uit te wijken komt in een enorme worsteling terecht die weer inhaakt op de crisis van de hoofdpersoon, Colom. Colom gaat de zoektocht aan van een adoptiefkind. Daarmee is een enorm veld gecreëerd waarin veel gebeurd. Tegelijk is er reflectie en verstilling op allerlei momenten. Kelly kan beide ‘pakken’, zonder het te polijsen. Datzelfde geldt voor zijn beschrijven van God: in grootsheid en tegelijk met intimiteit. Zonder zoetigheid. Kelly blog
Wie nog een thema erbij kan hebben, kan ik vertellen dat uiteindelijk er veel gebeurd rond ‘vergeving’. Ik ga er niet meer woorden aan wijden, omdat deze blog dan wel in de valkuil stapt waar Kelly uit weet te blijven. Daarmee zit je in een verhaal dat behoorlijk vol is, misschien voor sommigen te vol. Maar niet minder geloofwaardig of echt neergezet en uitgetekend. Volgens Alienke moesten veel mensen die wel willen lezen: pedagogen, psychologen, predikanten en voorgangers… Ikzelf voeg er aan toe: de liefhebber van complexiteit en authenticiteit.

Alleen in de stilte van deze kapel, kijkend naar het kaarslicht dat ze in alle wanhoop had aangestoken, had ze het enorme geheugenverlies van God ontdekt, zijn onverklaarbare, onverantwoordelijke desinteresse in haar zonden. (161)

Prikkelend genoeg voor wie wel eens gestoeid heeft met definities van genade?