Geloven & Leven

Ik ben christen


Kristien Hemmerechts

Sinds ik in Ethiopiƫ ben geweest, weet ik dat ik een christen ben. En ik weet dat ik er als een christen uitzie. Van onze fietstocht daar is me bijgebleven dat je meteen wist: hier ben ik bij christenen, hier bij moslims. Dat had niets te maken met kleding of uiterlijk, maar alles met de warmte van de ontvangst.

Woorden van de niet onbekende vlaamse auteur Kristien Hemmerechts op een Belgische blogsite afgelopen week. Haar blog is de moeite waard in meer opzichten. Wie denkt dat een bekende schrijver de uitspraak ‘ik ben een christen’ wel ironisch zal bedoelen of dat haar ontmoeting met andere christenen negatief uitpakt, komt bedrogen uit. (lees verder)

Geloven & Spiritualiteit

De Eerste Dag


“Fijn dat jullie er zijn. En nee, ik ben niet boos. Nu ik er zelf doorheen ben, snap ik nog weer beter hoe lastig het is als je er nog voor staat. Ik bedoel het hele gebeuren van de afgelopen dagen en nachten. En nee, het is geen vergissing dat we elkaar hier weer treffen in Galilea. Ik weet niet of ik je dat zo snel kan duidelijk maken. Misschien helpt het als ik jullie vertel wat mij het meest bezighoudt sinds vanmorgen. En misschien is dat ook een begin van een antwoord op al jullie vragen. Maar ik waarschuw jullie wel bij voorbaat: het is anders dan je denkt. (lees verder)

Geloven & Leven

Met welke God op de dansvloer van 2014?


Nieuwjaarsconcert 20142014 is een aantal uren jong en iedereen wereldwijd heeft die momenten weer beleefd waarbij beelden voorbijflitsen van maanden en meer uit je herinnering en dat sluimerende gevoel opkomt dat we hoop noemen om wat open ligt voor je. Het mag iets van opwinding hebben, iets van uitdaging, plannen maken en dat soort dingen, maar verder is het ook gewoon kwetsbaar naar mijn idee. Terugkijken is al lastig: door welke lens doe je dat? Wat zie je dan en hoe weeg je dat, wat waardeer je in welke mate? Vooruitkijken is nog weer een ander verhaal. Bekend zijn de voornemens die sneller vervlogen zijn dan de eerste maand van het jaar. Maar de kleurloosheid van het leven maar te leven zoals het komt en gaat als een troosteloze feitenbrei is een schrikbeeld dat mij in ieder geval niet aanspreekt. Misschien is het wel levenskunst om hier balans te kennen en bij alle realiteitsbesef je verlangens niet alleen te koesteren, maar ook te verbinden aan gedrag. Ik werd me bewust dat de overtuiging dat geloof in God hierin per definitie richting wijst niet aan die levenskunst ontkomt. Met andere woorden: niet automatisch biedt christelijk geloof adequate hoop en richting. Want we maken ons eigen vertaalslag en die doorloopt dezelfde stappen als andere dingen en waarnemingen. Wat krijgt accent, wat geef je welke plek in dat geloofsplaatje van hoop? Met welke God ga ik op weg, of iets nauwkeuriger: met welk godsbeeld? (meer…)