Aaf Brandt Corstius

Mijn werk

Los van de wereld (even dan)


Ik heb er al wat spijt van. Ik bedoel dat ik wel eens jaloers ben op Aaf Brandt Corstius. Dat ze zoveel kleine onnozele en toch leuke dingen meemaakt. Een soort bron van soaps, waar Aaf is, daar gebeurt wel iets dat je mondhoeken doet krullen. Ik kan tien keer op dezelfde plek voorbij komen en er zit geen column in.

Maar nu is alles anders. Ook mijn leven wordt nu oppervlakkig en daardoor bijzonder boeiend. Alles valt in sterke verhalen te vatten. Meer zit er niet onder, het gebeurt zoals het gebeurt. Veel ding-dingen. Feitjes en frutsels. Ik ben verhuisd bijvoorbeeld. Naar de Suburb Diemen-Zuid. Ik doe dat -Zuid erbij, om het nog wat te laten lijken, maar ook omdat iedereen dan roept: “oh, dan woon je bij Lange Frans!”. Ja, dat maakt het een stuk dragelijkers, thanks Frans. Zonder jou woonde ik gewoon tussen de rode bakstenen jaren ’80 huizen en dito woonerfjes. Geen Amsterdammertjes meer om op te schelden (ik zet er wel eentje in de voortuin, lekker!). Wel tientallen houten paaltjes van de Gamma waar je je auto tussen mag parkeren, anders rijdt je de tientallen kinderen omver die Diemen-Zuid rijk is. Mijn kids zie ik sinds afgelopen week dus niet meer. Opvoeden hoeft ook niet meer, want ze worden vol-automatisch op straat gevormd door de geboortegolf die Amsterdam de afgelopen 10 jaar uitgestoten heeft. Heerlijk, een gezinnetje in Diemen-Zuid, net als al die anderen.

TwitterO ja, de soap. Wel de tweede nacht was er ineens die inbreker. Ik sliep en hij heeft dat maar zo gelaten. Hij klom met zijn blijkbaar dunne lijf door het klapraampje en pikte onze paspoorten (prettige reis) en wat erger is: mijn unieke iPone. Weg bereikbaarheid. Een stilte op Twitter, geen routeplanner meer, geen… enz. Zo’n man denkt niet even na over al die persoonlijke applicaties die een iPhone bezitter z’n veiligheid, comfort-zone en persoonlijke zekerheid biedt. Het moest verboden worden. Vooral dat je de volgende dag bij het wakker worden de openstaande laatjes nog uren moet open laten voor sporenonderzoek. Maar na uren geen CSI-team, gewoon twee gezellige agenten die een berg papierwerk gefrabriceerd hebben en nee, er waren amper sporen.

Ja, het leven is beschijfbaar geworden. Ook met dank aan KPN die vijf dagen internetplusbellen verstek liet gaan. Dat betekent niet bellen en niet internetten, maar m’n mobiel was ook al… dat had ik al verteld. Je snapt dat ik als mens helemaal tot rust kom momenteel. Ik klus wat (kom driemaal daags bij de Gamma en de kassiere begint familiaal te doen) en sinds twee uur heb ik internet. Nu nog een andere iPhone.

Maar ja, waarom ben ik niet tevreden met al die stilte, denk ik dan weer… Gewoon weer terug naar het pure feitelijke fysieke leven en de ding-dingen en andere dingesen.
Vanmiddag ging de voordeurbel en stond een man van een vriendin van m’n vrouw voor de deur en vroeg of ik m’n vrouw van haar werk wilde halen met de auto. Geweldig toch? Zo fysiek, zo persoonlijk! Omdat Alienke mij niet kon bellen. Welkom in Diemen-Zuid, hier doen we alles met de hand. Een ontroerend moment, waarin de wereld even 20 jaar terugdraaide. Heel even dan.

Zo zou ik nog heel lang kunnen doorgaan. En dan heb ik het alleen nog maar over de laatste paar dagen.
Nee ik ga er niet een hele serie columns aan wijden, ik ben zo eenzijdig om gewoon te zorgen dat het leven weer snel wordt zoals het was. Ietsje minder soap. Ietsje meer ziel, wat minder oppervlakte dan maar weer.

Amsterdam

Worden als Aaf


Vanmorgen heb ik eens wat nagedacht en besloten dat ik meer wil gaan lijken op Aaf. Tenslotte, het leven is te leuk om zo degelijk te doen. Waar blijft m’n zelfrelativering? En ik had me voorgenomen meer blogs van de kleine dingen te maken. Over Amsterdam. Over het leven. En nu weet ik het zeker: meer dus van Aaf.

Aaf

Terwijl ik boodschappen doe bij de Liddl en XL Albert Heijn in de Maxis, raak ik ronduit in een gelukkige stemming. De winkel is groter en schoner, de terugweg is zonovergoten. Allemaal met dank aan Aaf. Sinds ik de nrc.next lees ontmoet ik haar dagelijks. Ze trekt dan lelijke of juist hele leuke gezichten tegen me. Voordat het echte wereldnieuws losbarst is daar Aaf. Voluit Aaf Brandt Corstius, maar ik stel voor het simpel te houden. Aaf kan iets wat ik ook wil kunnen. Nee, ik ben niet ongelukkig met mezelf, maar het kan nog gelukkiger zeg maar. En ik kan wel bij mezelf steeds aankomen met Jezus of Gandhi, maar je kunt ook gewoon relaxed eerst eens beginnen met Aaf. ‘Dat moet te doen zijn’, denk ik en ik voel me ontspannener dan ooit. Alleen al zo als ze dagelijks anders naar me kijkt. Zoiets voelt ze aan! ‘Bekijk het leven vandaag nu eens van deze kant’, lijkt ze te willen zeggen. Rimpelneusje, so cute, maar ook vuisten: ‘ik kan het leven aan’. Kijk daar raak ik door geëmpowered.

In me woedt intussen een groot gevecht. Ik ben geneigd alles te onderzoeken over Aaf, haar carrière, een overzicht van haar publicaties. Niet dat ik er iets van weet, maar het staat wel zo degelijk. Maar ik houd me in. Aaf zou het ook niet doen. Ik stel me voor dat ik meer zo door Amsterdam ga fietsen zoals ik in gedachten haar het zie doen. Ooit komen we elkaar tegen, een fascinerende gedachte.
Dagelijks van die kleine voorvallen bij de kassa. Amsterdam is al mooi, maar door de ogen van Aaf is het overzichtelijker, knusser. Net als elke zichzelf respecterende media-icoon woont Aaf ook in Amsterdam. Net als ik. Precies ook de reden om er nooit meer weg te gaan. Zelfs in Hilversum beginnen ze het door te krijgen. Pauw en Witteman zitten hier al elke avond, gevolgd door DWDD. Wat is heerlijker als je gaat lunchen in Plancius tegenover Artis en Matthijs van Nieuwkerk zit twee tafeltjes verder? In Amsterdam hoef ik niet zelf iemand te zijn. Daar zorgt Aaf voor en al die andere namen. Zo zorgen we hier voor elkaar. Je hoeft het niet alleen te doen. Jort Kelder die bij Dauphine binnen komt met zo’n houding: ‘ik ben ook maar een hele gewone jongen’. Handen in de zakken, hoog water. En zo voel ik me dan ook. Zoiets werkt direct, met blijvend effect. Amsterdam is heerlijk.

O ja, over Aaf. Ze heeft koorts. En wil een netbook kopen. Gister las ik het. Ons mooie moment van de dag werd even verstoord. Ze begon op mij te lijken: winkel in, winkel uit, en niet kunnen kiezen. Die kant moeten we niet uit. Het mooie van Aaf is dan weer dat ze het kwijt aan de koorts. Bij haar gaat zoiets dus weer over. Gelukkig maar, dat geeft mij hoop. En ik hoop stilletjes dat ze dit domme idee laat schieten, want zij heeft best geld voor een MacBook Air. Ik niet. En dat is nou wat ik zo bewonder in haar. Zij schrijft gewoon over haar mislukte ontbijt, haar sportprestaties (beroerd geloof ik) en verhuizen. Ik schrijf me rot aan diepzinnige pogingen. Maar haar stukjes worden betaald. Kijk, die kant wil op. Ik kan nog zo veel leren.
Tijd voor koffie. Ik heb ineens behoefte aan hele sterke, met opgeklopte melk.
Het valt nog niet mee.