Tim Keller

Geloven & Denken, Geloven & Leven

De dood is dood, leve het leven!


Dit jaar twijfelde ik in de aanloop naar Pasen. Weer die discussie over de al of niet lichamelijke opstanding van Jezus? Terwijl Job Cohen als verlosser zich laat portretteren (‘ik heb geen zwakke plek’) in de weekendbijlage van de NRC, blijkt kerkelijk Nederland ernstig verdeeld. Een journalist schrijft in Het Parool hoe hij afhaakt als hij een voorganger hoort zeggen dat hij het zelf ook niet weet. Zaterdagmorgen op Radio 4 een dominee aan het woord die de vraag ‘gelooft u in de opstanding’ een lastige vraag vindt: zo simpel ligt dat niet. Jezus is bij God, maar hoe en wat? En nee, geen lichamelijke opstanding. En dat op Stille Zaterdag. Ik voel me innerlijk boos worden. Ben ik zo orthodox, zit ik zo vast aan het geloof in de lichamelijke opstanding van Jezus Christus?

Ik twijfel. Aan mijn eigen oprechte emoties: vanwaar? Aan de zin om er weer iets over te zeggen. Is het niet zinvoller om met Pasen vooral te vieren? Meer spiritueel, in de lijn van Goede Vrijdag? Ik twijfel over de vraag of je met argumenten ooit hier gaat overtuigen? En ik twijfel tenslotte of mijn neiging tot duidelijkheid niet teveel de ruimte weghaalt voor zoekers en twijfelaars. Goed, ik bezwijk voor de verleiding toch iets te zeggen. Twijfel ik dan zelf niet aan dat toch zeer ongeloofwaardige opstandingsdogma van Jezus? Ja en nee. Goed, ik leg het uit. lees verder

Geloven & Leven, Geloven & Spiritualiteit

Liever oud Atheïsme dan nieuwe Spiritualiteit?


KerkinterieurDe Kamper hoogleraar Ethiek en Spiritualiteit heeft het een beetje gehad met de Maand van de Spiritualiteit. Ik ben verbaasd en voel me geprikkeld door zijn woorden in het Nederlands Dagblad van vandaag. Via Twitter werd ik op m’n vrije zaterdag wakker getweet en klikte vervolgens door. Het komt erop neer dat Ad de Bruijne niks op heeft met de opleving van religie in Nederland. Het hele gebeuren dat ook rond ‘spiritualiteit’ opkomt doet hem zelfs terugverlangen naar de ‘vleespotten van Egypte’. Deze laatste uitdrukking is wat mij betreft erg eerlijk van hem als ook een veeg teken. Het verwijst naar de bijbelse verhalen van het volk Israël dat na een periode van slavernij in Egypte weer vrij is, maar deze vrijheid niet aankan en terugverlangt naar iets wat een lege huls is. De vleespotten in de slavernij waren niet beter dan de gaarkeukens in de Duitse concentratiekampen. Een typering dus hoezeer je kunt terugverlangen naar zekerheid, zelfs als die zekerheid negatief en leeg is.

En daarmee spreekt Ad de Bruijne wellicht het meest treffende woord uit zijn bijdrage. Hijzelf tekent de ontwikkeling in Nederland van jarenlang puur ongeloof. Christenen zouden zich gewend hebben aan verzet daartegen en op die manier demonisch verleid zijn tot eenzijdigheid. Zodoende herkennen ze niet meer het hele fenomeen ‘afgod’ dat veel gevaarlijker zou zijn dan ongeloof. Religie is in de ogen van De Bruijne een vorm van afgoderij en dient zeer kritisch bejegend te worden. Nou geloof ik zelf diep van binnen in één God en in Jezus Christus, maar ik voel me niet erg aangesproken door deze nieuwe poging van een bastion-tegen-de-wereld. Ik vraag me meer af waar Ad de Bruijne precies bang voor is. Hij schrijft nogal scherp en schetst alles in stevige houtskoolvegen. Ik mis nuance, maar vooral een spirituele visie. Hoe kan dit voor een hoogleraar spiritualiteit?

Er gebeuren een paar dingen die ik wil benoemen en die maken dat de reactieve insteek van deze gewaardeerde theoloog in mijn ogen ernstig tekortschiet. Lees verder